Söyleşiyi Merve Özaytekin yaptı ve manşete benim bir cümlemi çıkardı: şarapla hava atılsın diye eğitim vermiyorum. O gün de bugün de aynı şeyi düşünüyorum. Şarap bir sınıf atlama aracı değil; insanlar şaraptan keyif almak, hava atmak değil istiyor ve eğitimi buna göre kuruyorum. Herkes şarap tadabilir, çünkü şarap herkes için.
Yazı, Vinipedia’yı kurduğum döneme denk geldi. O sırada yöneticiden konsolosa, bankacıdan tekstilciye kadar birbirinden çok farklı insanlara eğitim veriyordum; restoran ve otellere danışmanlık yapıyor, özel davetlerde yemekle şarabın eşleştirilmesine yardım ediyordum.
Buraya gelene kadarki yol da yazıda anlatılıyor. Fransız pastanesi ve fırını Paul’de işletme ve ürün müdürlüğü yaptım. Sonra Türkiye’nin önemli şarap ithalatçılarından ADCO’ya geçtim, asistan ve pazarlamacı olarak çalıştım. Bir yandan eğitim veriyorken bir yandan kendim de eğitim aldım: Yunus Emre Kocabaşoğlu’nun kurslarına katıldım, ardından WSET’in şarap ve yüksek alkollü içkiler programının ileri seviyesini tamamladım.
2010’da Türkiye Sommelier Yarışması’nda derece aldım ve yarışmaya katılan tek kadındım. Chaîne des Rôtisseurs bu sonucun ardından beni Türkiye’yi temsil etmek üzere İspanya’ya gönderdi. Court of Master Sommeliers’in aşamalı sertifika programına da o dönemde başladım.
Söyleşide anlattığım pratik şeyler de değişmedi. Tadımın tamamı damakla olmuyor, kokuyla başlıyor; kadehi çevirip aromayı havalandırmak, kararı vermeden önce burnu uyandırmak gerekiyor. Şarabın ısısı tadını değiştiriyor. Ve şarap hakkında bildiğimizi sandığımız pek çok şey aslında alışkanlık: beyaz şarap şu yemekle, kırmızı bu yemekle diye ezberlemek yerine kendi damağınızı tanımak daha işe yarıyor.